احسان مطلق

جهان را نسیم پرچم سرخت تکان دادی
تو با جان دادنت بر هر امیده مرده جان دادی
به خاک افتادی و تاریخ با افتادنت برخواست
زمین افتادگان را اشتیاق آسمان دادی
اشتیاق آسمان دادی
چگونه از تو ای انسان مطلق دست بردارم
که حتی دشمنت راهم در آغوشت امان دادی
در آغوشت امان دادی
کسی از محضر تو دست خالی بر نمیگردد
گواه من گواه من عقیقی که به دست ساربان دادی
تو در دو عالم هم تنها به فکر اینان بودی
عبایت را به این دادی عبایت را به آن دادی
تو در این اربعین ها محشر کبری به پا کردی
پناه قبله هام آن گونه که نشان دادی
نشان دادی