حباب

دوباره چشا باز شد روبرو پنجره ی بسته
نگا میکنم شر شر بارونو ببینم
سخت میگذره واسه من تشنه
که خشک شده گلوم گل لبخندو بچینم
میگذره روزام لش تر از دیروز
بی حس تر از قدیم نفس تنگ بیروح
پره دلم ولی نمیاد اشکم
از مردم بی قلب سنگ دل بیرون
کل شبام شده تاریکی محضی
که زومم کنج اسمون درگیر رویا
میدونی اگه یروز برسه وقتش
تلف نمیکنم وقت میرم از زمین گرگا
هیچکسی تورو نمیخواد
حتی اگه داری قلبی به بزرگی دریا
سودی نداری پس نباید باشی
دستت هم نمیگیرن اگه باشی لب پرتگاه
پَ ولم کن دلم پره بزار برم
خوبی ندیدم که جوابشو خوبی بدم
ولی اونقدی معرفت دارم که
که تو رو میبینم پر اشک میشه چشم
نمیدونم داره کجا میره مسیره
یروزی میمیریمو میدونم که تش اینه
ولی نیستم غمگین دیروزو فردا
چون میدونم که لحظه عه همینه
اونقدی دلم پره ازین زمونه ی بیرحم
که حبس شده داخل یه سلول بیرنگ
میشکنه با یه بی محلی بم
ولی میچسبه با یه کام سنگین به سینم
یه روزی بم گفتن میشی مث قدیما
که شادی توی دلته غمه همه حریفا
ولی کشت منو این حریفه بد خیم
مث یه سرطان بود که تو زندگی تکثیر شدشد
فکر میکردم قشنگه همیشه
فکر میکردم اصلن زیرو بم نمیشه
زیرو بم شد ریخت بهم همچی
ولی نمیدونستم که نمیخورم از ریشه
غمی نیست چون تجربه شده
میگذره ولی ردش میمونه رو مغزم
حس بدیه که بعد اینهمه سال
جا اینکه بهتر بشه هر روزم میشه بدتر
نه اصلن فاز ناله ندارم
میشه با یه زنگ روی ابرو آسمونا سوارشم
یه شبا میشینم زل میزنم به کنج آسمون
نکنه برگرده و نباشم
میخام بیدار شم ازین خوابه حبابی
ازین وضعیت چرتی که نداره سور و ساتی
اصلن میخام برمو دورشم از همتون
کسی اصلن زنگ نزنه بگه تو کجایی
گیر افتادم تو این اتاق تاریک
مثل یه ماهی توی تنگ سیاهو باریک
که داشت رویای دریای بزرگ
ولی عمرشو پشت شیشه گذروند بگایی
نمیدونم شاید بعدی بهتره
مهم نی مهم اینه حاله بده بگذره
مهم اینه یه روز بد باشی باهام
اصلن چرا باید بد بشی باهام