تهران آبادان

لب های تو با تلخ زبانی سرخ است قند است که با چای رفاقت دارد
رک باش بگو هر چه که در دل داری تهران به آلودگی عادت دارد
هر آینه ای در دل من میبینی سنگی بزن و بشکن و بگذر اما
هر دانه از این خرد شدن ها یک روز دینار به دینار غرامت دارد
♪♪♪
یک گله رمیدست در این دل بی تو یک منظره برده است در این تاریکی
عکسم کن و با میخ به دیوار بکوب چون بیشتر از تاخچه طاقت دارم
بگذار مثالی بزنم من بی تو فریاد ترک خورده ی آبادانم
دیوار به دیوار وجودم زخمی از رد گلوله و اصابت دارد
♪♪♪
شب باش مرا سخت در آغوش بگیر خورشیدمو بی نظم فقط میتابم
روز است که بی قاعده جریان دارد شب ثانیه به ثانیه ساعت دارد
لب های تو با تلخ زبانی سرخ است قند است که با چای رفاقت دارد