«لالاییهای دره پریان»، تازهترین کار عماد توحیدی، با هشت قطعه منتشر شد: «گل انار»، «مهتاب»، «بابونه»، «فردا»، «کبوتر»، «گل گندم»، «قطار» و «نخل». قطعهها روی شعرهایی از شاعران معاصر ساخته شدهاند.
توحیدی برای این آلبوم سراغ قدیمیترین فرمی رفته که آدم در زندگیاش میشنود. لالایی معمولاً اولین موسیقی است که به گوش یک انسان میرسد، و او خودش هم روی همین نکته تأکید دارد: «لالایی برای من فقط یک فرم موسیقایی نیست؛ بخشی از حافظه عاطفی و فرهنگی ماست.» به گفته او کلام لالایی واگویه رنج و فراق و آرزوهای مادرانه است و بیواسطه بر ذهن کودک مینشیند.
رنگآمیزی آلبوم از موسیقی جنوب میآید: عود و سازهای کوبهای جنوب کنار پیانو، گیتار و بیس نشستهاند. محمد لاریان علاوه بر تنظیم قطعات، نغمات بومی را هم خوانده است و نظارت ضبط و میکس با آرش صفدری بوده، در همکاری با استودیو الوطن امارات.
«دره پریان» سرزمینی خیالی است و توحیدی میگوید اجرای همسرایان در آلبوم قرار است لالاییهایی را تداعی کند که پریان بر بالین کودکان میخوانند. به گفته او چون موسیقی جنوب ایران با موسیقی کشورهای حوزه خلیج فارس اشتراک دارد، نسخهای با کلام عربی از همین آلبوم هم در دست تهیه است.
تولید آلبوم به سال ۱۴۰۲ برمیگردد و از آن زمان تا حالا دو نمایش رباتیک و عروسکی، چند انیمیشن و نماهنگ و یک کتاب کودک بر پایه قطعاتش ساخته شده است. «لالاییهای دره پریان» نخستین اثر منتشرشده از پروژه سهگانه «موسیقی کودک» مرکز موسیقی حوزه هنری است.
اگر دنبال آثاری در همین حالوهوا هستید، آهنگ کودکانه و آهنگهای آرام در میونو دستهبندی جداگانه دارند.
